Het verhaal van Agatha begint op een camping in Sevilla. Op deze camping bracht een Frans echtpaar een paar dagen door. Vervolgens reisden ze door naar een andere camping 140 kilometer verderop. Tot hun grote verrassing ontdekten ze bij aankomst een kat in hun caravan. Ze belden direct naar de camping in Sevilla, maar daar had niemand zijn kat als vermist opgegeven.
Ze verzorgden de kat zo goed mogelijk en belden in de dagen die volgden nog een aantal keer met Sevilla. Helaas meldde niemand zich die zijn kat miste, wat deed vermoeden dat ze met opzet achtergelaten was.
Tijdens haar ongeplande logeerpartij bij het Franse echtpaar ontpopte Agatha zich als een heel aanhankelijke poes. Ze bleef in de caravan, zelfs met de deur open, alsof ze bang was weer in de steek gelaten te worden. Toen het einde van de vakantie naderde moest er een oplossing gevonden worden voor Agatha, ze kon niet meeverhuizen naar Frankrijk. Daarom werd het asiel van Arantza gebeld en daar werd ze liefdevol opgenomen.
Toen ze daar net woonde was ze erg verlegen, ze had in korte tijd dan ook wel heel veel veranderingen doorgemaakt. Beetje bij beetje kroop ze uit haar schulp en kwam er een geweldige poes tevoorschijn. Ze is superaanhankelijk, dol op mensen, sociaal en heel rustig. Als de medewerkers van het asiel in haar verblijf komen houdt ze ze van een afstandje in de gaten, maar zodra er iemand oogcontact met haar maakt komt ze aanrennen om haar knuffels en aaitjes in ontvangst te nemen.
Door haar lieve, rustige karakter denken we dat Agatha perfect is voor wat oudere mensen, maar zeker ook voor gezinnen met kinderen. Naast knuffelen, ze zit daarbij ook regelmatig graag op schoot, houdt Agatha ook van lange dutjes in de zon en geniet ze van rust en stilte. Maar saai is ze zeker niet want uitgedaagd worden door balletjes, veertjes aan een stokje of een simpel touwtje vindt ze ook een leuke sport.
Agatha is helemaal gezond, heeft haar vaccinaties gehad, is gechipt en gesteriliseerd. Ze heeft geen andere katten nodig om huppelend door het leven te gaan. Hoe ze over honden denkt is onbekend.
Ze geniet van iedere maaltijd. In het asiel eet ze graag haar natvoer apart omdat ze geen snelle eter is en er altijd wel kapers op de kust zijn. Van zo nu en dan een snack wordt ze nog blijer dan ze al is.
Wil jij deze “trailerparkgirl” een permanent huisje geven waar ze in alle rust haar bordje leeg kan eten?